Grave
of the Fireflies
สุสาน หิ่งห้อย
หนังเรื่องนี้จะเปลี่ยนแนวความคิดของคุณทั้งหมดเกี่ยวกับขอบเขตของภาพยนต์อนิเมชั่น
Grave of the Fireflies หรือสุสานหิ่งห้อย ในชื่อไทย เป็นประสบการณ์ทางอารมณ์ที่
คุณไม่เคยเห็นจากหนังอนิเมชั่นเรื่องไหนมาก่อน และเป็นหนังสงครามชิ้นเยี่ยมจากงานสร้าง
ของสตูดิโอ Ghibli อันลือชื่อในญี่ปุ่นนี่ไม่ใช่แค่ หนังการ์ตูน
ในความหมายที่เราคุ้นเคย
เพราะมันสร้างอารมณ์บีบคั้นที่มีพลังอย่างไม่น่าเชื่อผ่านเรื่องราวของพี่น้องสองคนที่ต้อง
ระหกระเหินหาทางเอาชีวิตรอดหลังอเมริกันทิ้งระเบิดใส่ญี่ปุ่นในช่วงสงครามโลกครั้งที่
สอง หนังการ์ตูนอย่าง Bambi หรือ Toy Story อาจทำให้คุณสะเทือนใจในบางฉาก
แต่
นั้นเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ผู้กำกับ อิซาโอะ ทาคาฮาตะ ทำให้คุณรู้สึกได้จากหนัง
เรื่อง Bambi
อาจเรียกน้ำตาคุณให้ออกมาได้โดยไม่ยาก แต่ สุสานหิ่งห้อย จะทำให้คุณโศกเศร้าไปถึงก้น
บึ้งของหัวใจเลยนะครับ.....................................................................................
หนังไม่ได้ทำออกมาเป็นเมโลดราม่า แต่เล่าเรื่องตรงไปตรงมาในแบบฉบับของหนัง
นีโอเรียลลิสม์ ตัวพี่ชายชื่อ เซตะ ต้องพาน้องสาววัยห้าขวบชื่อเซ็ทซึโกะ
ร่อนเร่หา
อาหารกิน หาที่พักที่นอนหลังจากแม่ของทั้งคู่ตายด้วยระเบิด ส่วนป้าใจร้ายก็ไม่ยอมรับ
เลี้ยงดู หนังดำเนินเรื่องด้วยความอดทน หนักแน่น เปิดโอกาสให้คนดูซึมซับอารมณ์
และเหตุการณ์ในแต่ละฉาก จังหวะ ผ่อนหนักเบาของหนังทำให้ออกมาได้ราวกับบทกวี
ญี่ปุ่น หรือเหมือนกับหนังของ โอสุ ด้วยความที่เป็นหนังสงครามจึงมีบางช่วงที่มีฉาก
ระเบิดมาเป็นตัวชูโรงแต่ค่อยๆ สะท้อนผลกระทบของการระเบิดครั้งนั้นให้เราเห็นอย่าง
ช้าๆ เงียบๆ ที่น่าสนใจยิ่งไปกว่านั้นคือ หนังสร้างจากหนังสือของนักเขียนชื่อ
อากิยูกิ
ที่เขียนขึ้นจากประสบการณ์ตรงของตนเอง เมื่อต้องพาน้องสาวร่อนเร่เอาตัวรอดหลัง
สงคราม และน้องสาวต้องตายลงด้วยความหิวโหยในที่สุด โดยที่ อากิยูกิ
คิดอยู่ตลอด
เวลาว่าเป็นความผิดของเขา
ในขณะที่การ์ตูนอเมริกันพยายามสร้างภาพ เหมือนจริง ให้คนดูประทับใจ
ส่วนหนังที่ไม่
พยายามสร้างเทคนิคสร้างภาพให้น่าเชื่อ อย่าง สุสานหิ่งห้อย กลับเป็นหนังที่เหมือนจริง
มากที่สุด หนังอนิเมชั่นไม่ได้สร้างพลังตรงที่มันเลียนแบบธรรมชาติ
ในโลกของความเป็น
จริงได้ แต่เป้นเพราะมันสามารถดัดแปลงโลกของความเป็นจริงให้เข้มข้นหรือเจอจางลง
และสิ่งที่เราสัมผัสได้จึงไม่ใช่เพียงแค่ประสบการณ์ แต่เป็นแนวคิด
ที่หนังต้องการสื่อสาร
นั่นเอง
