Kamoman.com
ตุลาคม 17, 2019, 02:40:54 AM *
ยินดีต้อนรับคุณ, บุคคลทั่วไป กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ ลงทะเบียน

เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น
 
   หน้าแรก   ช่วยเหลือ เข้าสู่ระบบ สมัครสมาชิก  
หน้า: 1 ... 10 11 [12] 13
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: คมคำปรัชญาจากนิยายกำลังภายใน  (อ่าน 17121 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #165 เมื่อ: สิงหาคม 05, 2014, 01:08:43 PM »

       คำถามก็คือ เหตุใดมันจึงฆ่าบุคคลเหล่านั้น
       คำตอบอันรวบรัดยิ่งของมันก็คือ “ผู้ใดเรียกให้ท่านเป็นผู้มีชื่อเสียง”
       ฟังดูคล้ายกับเป็นเหตุผลอันไร้เหตุผล เนื่องเพราะชวนให้เข้าใจว่า การ
มีชื่อเสียงก็เป็นอาชญากรรมประการหนึ่ง
       “ท้าสู้กับผู้มีชื่อเสียงทั่วบู๊ลิ้มทั้งแผ่นดินคือจุดประสงค์การมา
ของเราในคราวนี้”

       นี่ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายถึงเหตุผลอันไร้เหตุผลข้างต้นของมัน แม้
น้ำเสียงจะเนิบนาบแช่มช้าแต่ก็หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวยิ่ง
       “ชีวิตเราได้อุทิศให้แก่วิถีทางนักสู้ นักสู้สมควรพลีชีวิตเพื่อการต่อสู้
เรา, แม้ตายในคมดาบก็ไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย”

       นี่คือปณิธานอันแน่วแน่คงมั่นของมัน “บุรุษชุดขาว”
จอมกระบี่นิรนามจาก “สามเกาะแห่งบูรพา”
       จากยุทธจักรนิยายเรื่อง “นักสู้ผู้พิชิต”
       ว. ณ เมืองลุง แปลจากเรื่องเดิมของ “โก้วเล้ง” 
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #166 เมื่อ: สิงหาคม 08, 2014, 11:34:35 AM »

ตอนดาบอยู่ในฝักตื้นลึกอย่างไรไม่ปรากฏ
มิว่าผู้ใดก็ไม่ทราบว่ามันคมหรือทื่อ
ดาบออกจากฝักแล้วคมก็ปรากฏออกมา
มิว่าผู้ใดก็ไม่กล้าลูบคมของมัน
ดังนั้น
ดาบจึงมีแต่ตอนที่ถูกชักจะออกจากฝัก
และตอนยังไม่หลุดจากฝัก
จึงเป็นช่วงที่ไร้ค่าที่สุดของมัน

จากเรื่องจอมดาบหิมะแดง : ว. ณ เมืองลุง
บันทึกการเข้า
jupza13
สมาชิกระดับ VIP
**********

พลังน้ำใจ +0/-0
กระทู้: 376


« ตอบ #167 เมื่อ: สิงหาคม 08, 2014, 12:30:46 PM »

      คำถามก็คือ เหตุใดมันจึงฆ่าบุคคลเหล่านั้น
       คำตอบอันรวบรัดยิ่งของมันก็คือ “ผู้ใดเรียกให้ท่านเป็นผู้มีชื่อเสียง”
       ฟังดูคล้ายกับเป็นเหตุผลอันไร้เหตุผล เนื่องเพราะชวนให้เข้าใจว่า การ
มีชื่อเสียงก็เป็นอาชญากรรมประการหนึ่ง
       “ท้าสู้กับผู้มีชื่อเสียงทั่วบู๊ลิ้มทั้งแผ่นดินคือจุดประสงค์การมา
ของเราในคราวนี้”

       นี่ดูเหมือนจะเป็นคำอธิบายถึงเหตุผลอันไร้เหตุผลข้างต้นของมัน แม้
น้ำเสียงจะเนิบนาบแช่มช้าแต่ก็หนักแน่นและเด็ดเดี่ยวยิ่ง
       “ชีวิตเราได้อุทิศให้แก่วิถีทางนักสู้ นักสู้สมควรพลีชีวิตเพื่อการต่อสู้
เรา, แม้ตายในคมดาบก็ไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย”

       นี่คือปณิธานอันแน่วแน่คงมั่นของมัน “บุรุษชุดขาว”
จอมกระบี่นิรนามจาก “สามเกาะแห่งบูรพา”
       จากยุทธจักรนิยายเรื่อง “นักสู้ผู้พิชิต”
       ว. ณ เมืองลุง แปลจากเรื่องเดิมของ “โก้วเล้ง”  

โดยส่วนตัวแล้วชอบ ตัวละครบุรุษชุดขาว มากครับ เป็นตัวร้ายที่ไม่ใช่คนเลว

   จำได้ว่าอ่านนิยายแล้วกลับเป็นคนใน บู๊ลึ้ม ด้วยกันเอง จะเลวกว่า ผมว่านิยายของโกวเล้ง

  มีรายละเอียดด้าน จิตใจคนซับซ้อน เข้าไปรวมกับอาวุธที่ใช้  เสียแต่ว่าบางเรื่องแกจบแบบแปลกๆ

  ตอนหลังถึงรู้ว่า แกแต่งไม่จบบ้าง ให้นักเขียนท่านอื่นมาแต่งให้แทน

    เรื่อง นักสู้ผู้พิชิต”[ เป็นเรื่องที่อ่านหนังสือแล้วชอบกว่าในทีวี ที่ดัดแปลงเนื้อเรื่องออกไป

 แต่สิ่งหนึงที่ คาใจ มาก คือ เคยดูรายการ "แฟนพันธ์แท้" ในรายการบอกว่า เรื่องนักสู้ผู้พิชิต”[

 โกวเล้งดัดแปลงจาก " OLD MAN FROM THE SEA" แต่ส่วนตัวกลับ รู้สึกว่ามีบางมุมคล้าย

กับ ประวัติของ " มิยาโมโต้ มุซาชิ"  ที่ฝึกด้วยตัวเองกับธรรมชาติ มากกว่า
 
            ขอบคุณ คุณnotnabon ครับ ยังติดตามอ่านอยู่ครับ

               
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #168 เมื่อ: สิงหาคม 08, 2014, 01:30:11 PM »

มิยาโมโต้ มุซาชิ หรือ มิยาโมโตะ มุซาชิ ผมรู้จักนิดเดียวว่าเป็นซามุไรดาบคู่ในตำนาน
ได้รับฉายาว่า "บุรุษไร้พ่าย" และเป็นผู้เขียนตำรา"คัมภีร์ห้าห่วง" มีตัวตนอยู่จริง
แล้วผมก็เห็นว่าเรื่องเฒ่าผจญทะเล The Old Man and the Sea
ของเออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ อาจเป็นแรงบันดาลใจให้โก้วเล้งเขียนฉากแรก
ของเรื่องนักสู้ผู้พิชิตโดยการให้บุรุษชุดขาวเดินขึ้นมาจากทะเลเท่านั้น
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #169 เมื่อ: สิงหาคม 16, 2014, 11:46:53 AM »

นับแต่วันเสาร์ที่ 18 มกราคม 2557 จนถึงวันนี้
ก็ 7 เดือนเข้าไปแล้วที่ป้วนเปี้ยนอยู่ที่นี่
วันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วจริงๆ
ณ เวลานี้มีจำนวนครั้งที่ผู้เข้ามาเยี่ยมชมทั้งที่ปรากฏ
และไม่ปรากฏตัวแล้ว 1,823 ครั้ง ก็นับว่ามีจำนวนมากพอสมควร
ก็ขอขอบคุณทุกท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วย
แต่ยังไม่อยากมีความรู้สึกแบบก้วยเต๋งอย่างที่จะได้อ่านต่อไปนี้
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #170 เมื่อ: สิงหาคม 16, 2014, 11:49:49 AM »

     ก้วยเต๋งหัวร่ออีก ในเสียงหัวร่อมีความหมายที่ว้าเหว่
จนบอกไม่ถูก กรอกสุราอีกจอกหนึ่งจึงกล่าวช้าๆ
     “ก่อนนี้ ข้าพเจ้ามักต้องพิชิตผู้อื่น สยบผู้อื่นให้ล้มลง แต่
บัดนี้”
     “บัดนี้เป็นไร”
     ก้วยเต๋งเหม่อมองจอกสุราในมือพลางกล่าวช้าๆ
     “บัดนี้ข้าพเจ้าจึงทราบ รสชาติของผู้พิชิต หาได้ประเสริฐ
เท่าที่ข้าพเจ้าเคยคาดคิดไม่”
     พลันกระแทกจอกเปล่าในมือลงกับโต๊ะหนักๆ กล่าว
ต่อไป
     “ท่านดูนี่เป็นกระไร”
     “เป็นจอกสุราเปล่า”
     คนเราเมื่อได้ชัยมาแล้วบางครั้งจะพลันกลับกลาย คล้าย
จอกสุราเปล่าได้...
     สุราในจอกหมดสิ้นแล้ว คนที่พิชิตศัตรูแล้ว ปณิธานและ
ความกระหายที่มีอยู่ในใจ ก็คล้ายสุราในจอก พลันเหือดหาย จน
ว่างเปล่า
     ความรู้สึกเช่นนี้ มาตรว่าก้วยเต๋งมิได้บอกออกมา แต่
เอี๊ยบไคสามารถเข้าใจได้ ความอ้างว่างและว้าเหว่ที่ไม่มีปัญญา
เปรียบเทียบบรรยายเยี่ยงนี้ เอี๊ยบไคก็เคยลิ้มรสมา เคยผ่านมา
จนแทบชาชิน

จากเรื่องเหยี่ยวเดือนเก้า : ว. ณ เมืองลุง
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #171 เมื่อ: สิงหาคม 26, 2014, 10:13:24 AM »

       คนดีจำนวนมาก แต่กลับไม่อาจได้ชัยคนเลวโดย
เด็ดขาด นี่เพราะสาเหตุใด? เนื่องเพราะว่าคนดีต่างถือคติ
ประจำตัว “เกี่ยวข้องแต่เรื่องของตนอย่าได้กังวลถึงผู้อื่น”
แต่คนเลวเล่า มีคำว่า “กลิ่นเหม็นเดียวกันร่วมสุมหัว” และ
มีบ้างว่า “คบคิดก่อการร้าย” นี่คือสาเหตุอันสำคัญนั่นเอง

จากเรื่องศึกสายเลือด : ว. ณ เมืองลุง
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #172 เมื่อ: กันยายน 06, 2014, 11:52:31 AM »

     ทุกเรื่องราวในโลกนานไปจะต้องจางลง รวมทั้งความรัก
มีแต่ความทรงจำ มิเพียงไม่เจือจางลงมิหนำซ้ำยิ่งมายิ่งเข้มข้น
     ยิ่งเข้มข้นยิ่งปวดร้าว ความปวดร้าวถมทวี ความทรงจำ
ยิ่งเข้มข้น
     มาตรว่าความทรงจำเป็นความปวดร้าว แต่ผู้คนทั้งหลาย
ก็ยินดีเสพย์รับ
     เนื่องเพราะไม่ว่าความปวดร้าวลึกซึ้งปานใด มักแฝงความ
หวานชื่นส่วนหนึ่ง

จากเรื่องดาบคลุ้มบุปผาคลั่ง : น. นพรัตน์
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #173 เมื่อ: กันยายน 11, 2014, 09:10:06 AM »

...ว่าด้วยความตาย

 ในโลกนี้ไม่มีผู้หนึ่งผู้ใดจะอยู่

กับอีกผู้หนึ่งไปชั่วกาลนานได้
มิใช่จำพรากก็เป็นตายจาก


จากเรื่องจอมดาบหิมะแดง : ว.ณ เมืองลุง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กันยายน 11, 2014, 09:13:46 AM โดย notnabon » บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #174 เมื่อ: กันยายน 11, 2014, 09:16:37 AM »

 ขอเพียงสามารถมีชีวิต ข้าพเจ้าก็ต้องมีชีวิตสืบไป

ผู้อื่นที่ต้องการให้ข้าพเจ้าตาย ข้าพเจ้ายิ่งต้องมีชีวิตรอดต่อไป
การรอดอยู่มิใช่เป็นความอัปยศ...ตายจึงใช่

จากเรื่องจอมดาบหิมะแดง : ว.ณ เมืองลุง
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #175 เมื่อ: กันยายน 11, 2014, 09:19:12 AM »

 ตาย...ไม่สามารถคลี่คลายปัญหาใด ๆ

มีแต่คนขลาดที่ไม่อาจทนทานการกระทบกระเทือนเท่านั้น
จึงใช้ความตายมาปลดเปลื้อง

จากเรื่องจอมดาบหิมะแดง : ว.ณ เมืองลุง
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #176 เมื่อ: กันยายน 11, 2014, 09:21:39 AM »

 ตาย...มิเพียงเป็นความเร้าใจ

และเป็นความเจ็บปวดเท่านั้น
ยังเป็นการปลดเปลื้องอีกด้วย

จากเรื่องจอมดาบหิมะแดง : ว.ณ เมืองลุง
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #177 เมื่อ: กันยายน 20, 2014, 09:36:51 AM »

ตาย...หาได้เจ็บปวดไม่
ที่เจ็บปวดคือตอนรอความตาย

จากเรื่องฤทธิ์มีดสั้น : ว.ณ เมืองลุง
บันทึกการเข้า
jupza13
สมาชิกระดับ VIP
**********

พลังน้ำใจ +0/-0
กระทู้: 376


« ตอบ #178 เมื่อ: กันยายน 20, 2014, 05:39:49 PM »

             ชั่วชีวิตมนุษย์...สิ่งที่บันดาลให้หดหู่ รันทด มิใช่การจำพราก

           หากเป็นการอยู่ร่วม เพราะหากไม่เคยอยู่ร่วม ไหนเลยมีการจำพราก

                                 (จากตะขอจำพราก
       
บันทึกการเข้า
notnabon
บุคคลทั่วไป
« ตอบ #179 เมื่อ: ตุลาคม 03, 2014, 09:50:40 AM »

ทิ้งช่วงไปหลายวันเลยครับ
คำคมนี้พบเห็นและอ่านมาจากหลายเรื่อง
เรียกว่าท็อปฮิตติดอันดับจึงนำมาใช้กันบ่อยๆ

"สองหมัด ยากจะต้านสี่ฝ่ามือ"
สั้นแต่เข้าใจง่าย
บันทึกการเข้า
หน้า: 1 ... 10 11 [12] 13
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by MySQL Powered by PHP Powered by SMF 1.1.13 | SMF © 2006-2007, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF Valid XHTML 1.0! Valid CSS!